حرف های یک ورپریده

تصویری که از آدم ها دارم، اغلب از خودشان خیلی بزرگتر است. وقتی با خود خودشان روبرو میشوم ، سرخورده می شوم. تصویر اول را بخشی از ذهنم می کشد که مرا بسیار دست کم می گیرد. تصویر دوم را علی رغم میل من، واقعیات و بخصوص حرف های اشخاص میکشد. به عبارتی: تا مرد سخن نگفته باشد- علم و هنرش نهفته باشد.
بنا به این گفته، بی دانشی و بی هنری نیز از سخنان مرد آشکار میشود! خوب است که زن ها می توانند آنچنان سخن برانند که علم و هنر و یا عدم آنرا مخفی کنند.

مسعود حسودترین آدمی است که دیده ام و این خصوصیتش را با ابلهی که در می آمیزد معجونی شگفت پدید می آورد که همه را مشعوف می سازد.
امین همچنان اصرار دارد که آنچه را نمیداند به رخ کشد.
و آرش با همه ی قصوری که ژن هایش در کمک کردن به او دارند، خود را به جلو می کشاند.