به درختها نگاه می کنم که برگهای خود را نمی شمرند. برگهای دیگران را هم نمی شمرند. درختها هیچ چیز را نمی شمرند.
من اما هر روز می شمارم حساب سود و زیانم را. قد و وزنم را. دارایی و نداری هایم را. روزها و شب هایم را.
حیف که چقدر فاصله دارم از دنیای بی اعداد. چه کسی اولین بار شمردن را اختراع کرد! پیش از آن خوشبخت تر نبودیم؟
چون چند و چرا
توی کوه کهف نخوابیدم. ولی مناسبات جامعه این شک رو ایجاد می کنه" که نکنه خوابیده بودم خودم خبر ندارم. از بس همه چیز عوض شده. هر روز یکی از ستون هایی رو که بهش تکیه کرده بودیم خراب می کنند. یکی از ارزش ها رو از زیر پات می کشند و سکندری می خوری و ...
حالا بماند که پول هایمان هم ارزش ندارد. سکه های سیاه هستند. با انها نه نان می دهند نه آب نه مسکن. آن وقت از من می خواهند برای گرسنه ای گریه کند و برای تشنه ای. گاهی هم برای او که خانه ندارد.
چند قرنی بود رستوران نرفته بودم. آوردن دستگاه همراه صورت حساب، برایم تازگی داشت. غار کهف هنوز پول پرداخت می کردیم. بگذریم. نفهمیدم برای کوهی از چربی که بلعیدیم چندصد تومان زیر منت رفتم. فکر می کنم نباید درباره اش فکر کنم!
می گوید پول قرض کرده و من نمی دانم چه بگویم. او را آنقدر نمی شناسم که حتی تعارف کنم بگذار کمکت کنم؛ که حتی بفهمم چرا این را به من می گوید.
خیلی دلم میخواهد بروم کلاس یکی از نویسندهها. نه اینکه چیز خاصی بخواهم یاد بگیرم. همینطور. حال و هوای کلاسش را میخواهم تجربه کنم. شاید کمکی هم باشد. نمیدانم؛ اما هر بار نوشتههایش را میخوانم – نه داستانها- ناامید میشوم از او. چه باید بکنم؟ نمیدانم چه کنم!