کدوم کار مهمتره؟

تمرین سکوت. یا درون بودن تا بیرون بودن. یا خوردن سیب. یا شکایت نکردن و ابراز نکردن. یا اهمیت به خود.

آیا اگر انها مرا نبینند وجود ندارم؟ آیا مثل بچه ها که مسیر نگاهت را سد می کنند باید بروم و مسیر آگاهی آنها را سد کنم؟ آیا تحمل تنهایی را دارم. آیا باید وجودم را در خلا نگه دارم.

اینها سوال های این روزهای من است. همینطور بدون نیم فاصله از خودم سوال می کنم.

چطور می شود عادت هایی به درازای عمر را عوض کرد. وقتی که مربوط به نوع تفکر است و نشانه ای در بیرون ندارد. آیا این همه حشو در گفتار دیگران، این همه تکرار مکرارات، تقصیر من است؟

حتما تقصیر من است.