حرف های یک ورپریده

گاهی یک غصه ی احمقانه میاد روی دلت میشینه.

بعدش غصه میخوری که چرا این غصه توی دلت لونه کرده.

خب بی خیال شو. حداقل غصه ی غصه خوردن رو نخور. به عبارتی غصه ات رو بخور حتی اگر احمقانه. بعد از مدتی مضمحل میشه. ولی اگر غصه ی غصه خوردنت رو بخوری هی کش میاد.

گاهی هم غصه ی کسی دیگه رو میخوری. که اصلا خودش برای خودش غصه نمی خوره. مثل اون دختر زیبا. بعد از مدتی به اشتباهش پی می بره. شاید هم هرگز نفهمه. خوب به تو چه ربطی داره اصلا. بالاخره یک جور با هم کنار میان. شاید هم نیان. با وجود زیبایی گاهی بدجور اخلاقش توی ذوق میزنه. و تو این رو دلیلی می گیری بر ناآگاهی از وضعیتش.

گاهی هم چیزی رو دوست داری که فکر میکنی همیشه دوست خواهی داشت. ولی هرگز از فردا و تعییراتی که ممکنه ایجاد کنه غافل نشو.

پ.ن: این ها همه خطاب به خودم بود.