حرف های یک ورپریده

انگار رغبتی نمی ماند برای ماندن.

هر روز که بیرون می روم فکر میکنم برگشتم بنویسم. اما مدتها است وبلاگ نویسی به آخرین اولویت تبدیل شده است. و حتی دیدن و خواندن وبلاگ دوستان.

یاد آن روزهایی بخیر که جمعیت زیادی بود در حوالی وبلاگ نویسی و اگر دوستی غیبت میکرد دیگران اعتراض می کردند به کاهلیش.

اما چه می شوند کرد. فضاهای جذاب تر هست و پرمخاطب تر. و شاید با ضیق وقتِ این روزها مناسب تر.