حرف های یک ورپریده

کریشنا مورتی:
یکی از وسائل تسکین خشم و رنجشی که در ما انباشته می گردد عفو و گذشت است؛ ولی مهم انباشته نکردن خشم است نه گذشت، اگر خشم و رنجش را در خود انبار نکنیم ضرورتی برای عفو و گذشت نیست. گذشت در جایی مطرح می شود که رنجش وجود دارد... رهایی از خشم کارِ اراده نیست؛ زیرا اراده خود جزئی از خشونت است. اراده حاصل تمایل است، نتیجه ی تلاش برای «چیزی بودن» است... سرکوبی و فرو خوردن خشم نیز آنرا از بین نمی برد بلکه شکلِ تجلی آن را عوض می کند... اندیشیدن به عدم خشونت نیز طریق رهایی از خشونت نیست؛ برای رهایی از خشونت باید ماهیت «تمایل» را شناخت. هیچ چیزِ روانی را نمی توان جایگزین تمایل نمود. باید در سکوت، آرامش ذهن و عدم گزینش نسبت به آن آگاه بود. در آگاهی انفعالی (پاسیو) تجربه ی مستقیم تمایل وجود دارد بی آنکه تجربه کننده ای نامی بر آن نهد.