حرف های یک ورپریده

نه. به سفر نمی روم. انگار میخواهم با تنها شدن, خود را تنبیه کنم! اما به چه جرمی؟

باید کاری را برای آنها آماده کنم. باید کاری را برای خودم آماده کنم. باید کاری را برای خودش آماده کنم.
این "باید" ها را دوست ندارم. نقطه های کوچک وحشت همه جا را گرفته اند و جایی برای فکر کردن به "باید" ها و "نباید"ها ندارم. اما می دانم که اگر حتی به آنها فکر نکنم , از جای خود تکان نمی خورند.

شاید این نقطه های کوچک وحشت را اختراع کرده ام تا به هیچ "باید"ی فکر نکنم!؟  شاید!

هزار بار با هزار چشم به آنها نگاه کردم. از هزار زاویه و با هزار فلسفه و ایده و تعریف و تفسیر به آنها پرداختم. گیج شدم و انگار هیچ ندیدم. گیچ شدم و انگار هیچ نمی دانم.

فقط می دانم که:

                      من از اون آسمون آبی میخوام
                         من از اون شب های مهتابی میخوام